Rodzina z rzędu grzebiących, obejmująca dwa gatunki - indyka oraz i. pawiego - zamieszkujące pd. cz. Ameryki Pn. i Amerykę Środk. Żyją w stadach w lasach i na terenach do nich przyległych w pobliżu wody. Żywią się roślinami, gł. nasionami, a także owadami, żabami i jaszczurkami. Gdy grozi im niebezpieczeństwo, szybko kryją się pod osłoną roślinności. Latają tylko na krótkich dystansach (ok. 0,4 km). Dawniej na skutek nadmiernych polowań ich liczebność gwałtownie spadła. Z czasem odbudowały swa populację w CISA. Samce są poligamiczne i gromadzą wokół siebie harem samic, z których każda w zagłębieniu ziemi składa 8-15 brązowo nakrapianych jaj. I. udomowili prawdopodobnie meksykańscy Indianie w okresie prekolumbijskim. W 157 9 przywieziono go po raz pierwszy do Hiszpanii, skąd rozprzestrzenił się w Europie, trafiając w 1541 do Anglii. W XVII w. angielscy koloniści wprowadzili wyhodowane w Europie odmiany z powrotem do wsch. cz. Ameryki Pn. Do 1935 hodowano go gł. dla upierzenia, potem przede wszystkim dla mięsa. Ptak ten ubarwiony jest zwykle ciemno z miedzianym i zielonym połyskiem. Dorosły samiec ma nagą, brodawkowaną, czerwono zabarwioną skórę na głowie, która nabrzmiewa w biało-niebieskie korale, gdy jest podniecony, a także długi, czerwony, mięsisty wisior zwisający z czoła nad dziobem, mięsiste korale na gardle, kępę sztywnych, czarnych, włosowatych piór w kształcie pędzla sterczących z piersi i ostrogi na nogach.