Rodzina obejmująca ok. 30 gatunków ssaków z podrzędu przeżuwaczy i rzędu parzystokopytnych, dzielona zwykle na 4 podrodziny: jelenie właściwe, piżmowce, mundźaki i mulaki. J. występują gł. w lasach, ale również w tundrze, na bagnach, w wysokich górach, na pustyniach i polach uprawnych w krainie palearktycznej (Europa, Azja. Afryka Pn.) oraz Ameryce Pn. i Pd. Jako zwierzyna łowna i dekoracyjna zostały wprowadzone na Hawaje, Mową Zelandię i do Australii. Charakterystyczną cechą j. jest poroże, występujące u samców większości gatunków. Osiągają od 30 cm. do 2 m wys. w kłębie. Mają smukłe, choć stosunkowo masywne ciało, długie, zakończone parzystymi kopytkami kończyny i krótki ogon. Futro, z wyglądu gładkie, składa się z twardych szczecin i ubarwione jest brązowo lub płowo, często z białym gardłem i piersią; u większości młodych występują białe cętki, które zachowują się u pewnych gatunków do końca życia. Poroże wyrasta, co roku samcom większości gatunków. Tyki poroża - masywne wyrostki kości czołowej - są co roku zrzucane i odrastają na nowo. Powstają jako niewielkie wzgórki okryte skórą i rosną bardzo szybko. Odkładanie się grubej warstwy kostnej u ich nasady zatrzymuje krążenie krwi i powoduje usychanie skóry, która odpada płatami. Stwardniałe poroże jest w pełni rozwinięte na początku sezonu godowego